جَزمیت، خشک‌ اندیشی یا دُگماتیسم

دگماتیسم  کسی است که نمی تواند ذهنیت و عقایدش را عوض کند.

جزم اندیش، عقایدش را از پیش پذیرفته و اگر هزار دلیل در رد عقایدش ارائه شود، باز هم همان حرف هایش را تکرار می کند.

بنابراین جزم اندیش، چشم خود را به روی واقعیت ها بسته و هرآنچه که با عقایدش سازگار نباشد را انکار می کند.

جزم اندیش از محیطش بازخورد نمی گیرد و به حرف مخاطبانش گوش نمی دهد.

عدم تحمل و مدارا، از ویژگی های جدایی ناپذیر جزم اندیشان است.

جزم اندیش، زیاده گو است

حتی اگر حوصله همه از حرفهایش سر برود. جزم اندیش، از خود راضی است و خود را عاری از خطا می داند زیرا نه به انتقادهای دیگران گوش می دهد و نه دست به خود انتقادی می زند.

از نظر جزم اندیش، مردم به دو دسته تقسیم می شوند، کسانی که با او موافقند و کسانی که با او مخالفند.

جزم اندیش در یک توهم شدید به سر می برد و نسبت به عقاید نادرستش، باوری کورکورانه پیدا می کند.

حاضر است به خاطر عقایدش، خود و دیگران را نیست و نابود کند و اینکار خود راکاملاً صحیح می پندارد.

جزم اندیشی ویروسی است که هرکسی را می تواند مبتلا کند:

اگر می خواهید جزم اندیش نباشید،

اول اینکه از هیچ کس به خاطر عقیده اش متنفر نباشید و کسی را به خاطر عقیده اش دوست نداشته باشید.

عقاید انسان ها در طول زمان عوض می شود حتی به خاطر عقاید خودتان هم دست به ریسک نزنید و خود را به خطر نیاندازید چون عقاید خود تان هم ممکن است تغییر کند

دوم اینکه قدرت مدارا و تحملتان را بالا ببرید حتی نسبت به مخالفانتان

سوم اینکه خود انتقادی را فراموش نکنید. بگذارید قبل از اینکه وقایع زندگی، نادرستی عقایدتان را نشانتان دهد خودتان با انتقاد از خویش، نقاط ضعف سیستم عقیدتی تان را پیدا کرده و در رفع آن بکوشید.