از شوق هدیه تا شوک شهادت؛ روایتی از یک سفره هفت‌سین بی‌تکرار

دریغ و درد که این سطور را با چشمی اشکبار و دلی پر از اندوه می‌نویسم. من دانشجوی ورودی ۱۴۰۴ دانشگاه فرهنگیان هستم؛ نسلی که هنوز پای در مسیر تعلیم و تربیت نگذاشته بود، اما با هدیه‌ای ارزشمند، طعم شیرین اعتماد و محبت رهبرمان را چشید.

وقتی خبر رسید که رهبر معظم انقلاب، آن پیر فرزانه و دلسوز، به همه ورودی‌های ۱۴۰۴ فرهنگیان یک جلد قرآن کریم هدیه داده‌اند، چه شوقی در دلم جوانه زد! چه غرور و افتخاری که سید عزیزمان، این چنین با محبت خود، آغاز مسیر معلمی ما را متبرک کرد.

روزها و شب‌ها با خود نقشه می‌کشیدم که با این هدیه آسمانی چه کنم. برایم تنها یک کتاب نبود؛ امانتی بود از جنس ایمان و امید. تصمیم گرفته بودم که امسال، بر سر سفره هفت‌سین، این قرآن متبرک را بگذارم. می‌خواستم سال نو را با نور کلام خدا و با یاد و محبت رهبرم آغاز کنم. نقشه‌ها کشیدم و دلم برای تحقق این لحظه شادمان بود.

اما تقدیر چنین رقم زد که…

هنوز باور برایم سخت است. هنوز واژه «شهادت» بر لبم سنگینی می‌کند. رهبرم، آن هدیه‌دهنده مهربان، سید علی حسینی خامنه‌ای، به دیدار حق شتافت و من ماندم و این قرآن و عکسی که حالا بر سفره هفت‌سین، در کنار هم قرار گرفته‌اند. بله، این هدیه را کنار عکس رهبر شهیدم گذاشته‌ام. نه آن گونه که آرزو داشتم، با شادی و شوق، بلکه با چشمی گریان و دلی پر از حسرت.

باورم نمی‌شود. از شدت ناراحتی، گاه وجودم پر از خاموشی می‌شود و گاه شعله‌های نفرت از دشمنان بیرحم، دلم را می‌سوزاند، که از عمق درد و مظلومیت این ملت ریشه می‌گیرد.

اما در میان این اندوه سنگین، دستانم را به سوی خدایی بلند می‌کنم که تنها پناهگاه من است. از او می‌خواهم که ریشه ظلم و ستم را براندازد؛ نابودی آمریکای جنایتکار و اسرائیل غاصب را از ذات اقدسش مسئلت دارم. از او پیروزی و سربلندی ایران عزیزمان را می‌خواهم؛ ایران من، که همیشه خونین‌دل اما سرافراز بوده است. و از درگاهش برای خانواده‌های معزز شهدا، صبری می‌خواهم که فراتر از درک زمینیان است.

آری، من عمیقاً باور دارم که این غم، بی‌پاسخ نخواهد ماند. می‌رسد آن روزی که انتقام خون پاک رهبر شهیدم و همه شهدای این راه را از دشمنان بگیریم. روزی که وعده الهی محقق شود و ایمان، بر کفر، و حقیقت، بر دروغ پیروز گردد. تا آن روز، من قرآن رهبرم را بر سفره دلم خواهم گذاشت و با عکس او، پیمان می‌بندم که در مسیر معلمی، راهش را ادامه دهم.